Vanmorgen na heerlijk uitslapen lopend vertrokken vanaf hotel richting markt waarop een van de bewakers aanbood mij te brengen. Oke hosee! De markt is nu wel weer open en het is er een drukte van belang. Ik loop door de nauwe steegjes, bewonder al het goud bij een paar vitrines maar ben eigenlijk op zoek naar andere bling bling. Ik wil graag van die flikkerende lichtjes kopen die hier bij alle huizen in strengen hangen en de nacht versieren ivm het festival. Nergens te vinden...
Dan maar met scootertaxi naar het toeristenbureau om alvast slaapplek voor morgen te regelen ergens op het strand. Dus ik vraag Njei me te brengen naar de touristoffice. Begrijpt hij niet. Ik zeg "I want to go to Hello Dawei". "Ah, I know" is het antwoord. Hij begint te rijden. Volgens mij de verkeerde kant op maar wie ben ik, hij zal het wel weten. Het moet maximaal 5 minuten rijden zijn. Maar we rijden door en door en door. Ik vraag voor de zekerheid nog maar eens "We go to Hello Dawei, yes?". "Yes, yes, on highway" zegt Mjei. Eh, volgens mij niet. We rijden Dawei uit. Het klopt niet. Maar ik zit eigenlijk wel lekker. Het briesje van zo'n rit voelt goed. Ben benieuwd waar we heen gaan. Overal rijstvelden nu met hier en daar een buffel, wat houten huisjes op palen en een winkeltje. Verder en verder gaan we. "Only five minutes" zegt Njei. En dan stoppen we plotseling ergens op een brede weg tussen de rijstvelden en the middle of nowhere. Er staan nog twee auto's geparkeerd en van binnen moet ik heel hard lachen als ik zie wat ik in het veld daarachter zie: enorme giga koeienletters met de woorden Welcome to Dawei. Hahaha. Nu snap ik de verwarring met Hello Dawei. Enkele mooi geklede Burmese dames poseren voor hun manne die foto's maken. Ze wenken mij. "You come please". Want met zo'n witte foreigner er bij krijgt je foto toch net wat meer zwoeng, ook al is de witte een totaal onbekende. Hahaha. Ik grijp de kans om mijn camera ook bij een van de mannen in de handen te duwen voor jou, lieve lezer, voor mezelf en voor al het nageslacht.
En nu we toch zo ver uit Dawei zijn al vraag ik mijn chaffeur ook maar om mij naar een of meerdere van de beroemde negen pagoda's in deze streek te brengen waar iedereen het over heeft. Hij brengt me naar een plek met meerdere torentjes/stupa's, een drukbezochte bladgouden boeddha met veel gekleurde lampjes en spiegelmozaiek er achter, een prachtige nieuwe boeddha van marmer, andere offerspots met gekleurde beelden en plaatjes met het levensverhaal van Boeddha van prins tot aan de verlichting. Ik zou deze plek voor jullie misschien het beste kunnen omschrijven als efteling meets Gaudi en dan religieus. Er is een tuin met 42 boeddhabeelden, mediterend met de handen steeds in een andere positie. Twee meisjes lopen er in hun mooiste schattige jurkjes.
Na dit alles rijden we nog door naar een van de vele mega boeddha's die dit land rijk is. "Second greatest in world". Aha. Daarom krijg ik hem met geen mogelijkheid in geheel op de foto. Een bejaard krom dametje staart naar me. "Nekaung la?", "hoe gaat het?" , vraag ik. Ze lacht breed naar me met haar tandeloze mond. "Kaung ba dèr", "goed". Ik eet ergens onder grote belangstelling een noodlesoepie voor we terugkeren naar Dawei.
Lokale simcard kopen bij flashy Samsung shop waar de snelle meisjesvingers achter. De balie binnen paar minuten mijn telefoon op nieuwe kaart instellen. Ik ben vanaf nu bereikbaar op nummer 09892085148 mocht je in de buurt zijn. Next stop op dit scooteravontuur is een bling bling lampjes winkel. Njei weet er een voor mij te vonden waar naast lichtjesstrengen in blauw, roze en groen ook gelijk maar zo fantastische gouden plastic waterlelielamp koop die rondjes draait. Het wordt een heel kleurrijke kerst dit jaar, helemaal blij!
Nu net bij toeristenbureau trip geboekt naar het schiereiland in het zuiden van Dawei waar allerlei prachtige stranden zijn. Ik ga er slapen in een hutje aan zee op het strand. Zin in!
Tof gesprek nog met Portugees/Australier Ronato die het bureautje heeft opgezet in januari. Hij had een goede zakenbaan in Australië en woonde met vriendin in dik penthouse in Sydney. Huwelijk liep stuk en hij was het snelle leven zat. Baan opgezegd en wereld ingetrokken, Azië door en toen in Myanmar geland waar hij nu toeristen op weg helpt en Burmese boys traint on the job. Inspirerend.
Op advies van Ronato eet ik verderop in de straat bij vitrinerestaurantje La Min Thar. Ik kies tafeltje en net wanneer ik wil opstaan om een gerecht uit de schalen aan te wijzen, komt er een schattig meisje met roze haarband en veel tanaka op de wangen mijn tafel vol met schaaltjes zetten. Blijkbaar weten ze hier al wat ik of een gemiddelde 'foreigner' wil eten. Hahaha. Het zit hier vol en bij de vitrine is het een komen en gaan en worden plastic zakjes vol gerechten als take-away mee gegeven. Ik eet mijn rijst, taugesoep, kunstig gesneden komkommer, rijst, glibberige van olie aardappel en super crispy kip vol smaak op. Colaatje er bij. En betaal uiteindelijk 2300 Kyatt wat ongeveer € 1,75 is. Dat is dan weer mooi ter compensatie van de dure hotels van de afgelopen dagen.
Terug in hotel nog een cocktail met Will. Geen tijd meer over voor zwembad. Dat moet dan maar morgenochtend vroeg voordat ik om 8:30 wordt opgepikt. Nu slapen.
Posts
1 opmerking:
IAMYANMAR....
O.
Een reactie posten