30 oktober Ye

Ik zit in een teashop vlakbij Starlight met mijn blikje coca cola dat hier sinds nog maar een paar jaar te koop is. Net als pepsi overigens. Kinderen met groen-witte schooluniformen huppelen voorbij, mannen aan andere tafels wisselen laatste nieuwtjes en levenswijsheden uit. Met kusgeluiden worden nieuwe kopjes thee besteld. Een jonge vader diwt zijn dochtertje van pak hem beet 3 mijn kant op. "Hello, hello". Verlegen komt ze dichterbij in haar roze jurkje en zwaait ze naar me. Schattig! Ze vertrekt voorop de scooter bij papa.

Vanmorgen ontbeten met Mark en toen beetje rondgehangen bij guesthouse en gewandeld naar de markt. Heel veel gedroogde vis hier dun, dik, lang, kort en iniminivisjes op stokjes gespiest. 

In een restaurantje lunchen we met een tafel vol schaaltjes waarbij de curry met geit favoriet is, een rijke smaak met lang gestoofd zacht vlees dus we bestellen een extra portie. 

Na lunch en uitzwaaien van Mark die de trein naar Mawlyamine moet halen, slenter ik nog een stukje langs de rivier. Het is heet en ik neem een break onder een afdakje aan het water waar dames van mijn leeftijd of iets ouder op een houten bankje zitten te kletsen. Ze lachen lief naar me en praten tegen me maar ik versta ze niet. "Bamar sa gar me ta bu", zeg ik. Ik spreek geen Burmees. Ik krijg een rijstwafel met caramel aangeboden. Lekker! 

Verderop laden mannen dikke lappen rubber op een truck. Iemand verkoopt en repareert oude tv's. Boten wachten op vracht en straathonden snuffelen rond op zoek naar kruimels of ander eetbaars. 

Het is heet dus ik ga lekker even naar mijn aircokamer. De scooterman moet drie keer de weg vragen, flashbackmoment, voor hij me veilig dropt. 

's Avonds lukt het me in de straten rond Starlight niet goed om leuke eetspot te vinden. Aan een jongen die zijn Engels op mij uitprobeert vraag ik "restaurant, where?". Hij overlegt langdurig met zijn maat wat de beste optie zou kunnen zijn voor zo'n witte toerist als ik die vast hun standaard eettentjes te min vind. Ze zijn er blijkbaar uit want ik moet achterop stappen en ze brengen me de stad uit naar een duur hotel. Het hotel heeft een restaurant met felle lampen, een bar met sterke drank en een koelvitrine met chocolademousse toetjes. Het water loopt me in de mond. Lief van ze maar omdat ik eten in een lokaal tentje in mijn hoofd had heb ik te weinig geld bij me om echt uit te pakken. Ik kan bij de dame in strak eit shirt en zwarte rok dus alleen een portie frites en een portie cashewnoten bestellen en dan hou ik precies genoeg over voor een taxi terug. En laat ik daar nou net zin in hebben :)

Twee uur later zit ik braaf te wachten bij de bushalte voor de VIP bus richting Bago. De kakkerlakfamilies lopen gezellig tussen mijn benen door terwijl de bus onmiddels al een half uur te laat is. Met een ouderwets telefoontoestel zit de kaartjesverkoper druk te bellen met andere klanten, gok ik. Er liggen verschillende grote zakken met betelnoten klaar om ingeladen te worden. 

Er was wat verwarring toen ik zei dat ik naar Bago ga. De bus gaat naar Yangon en stopt niet in Bago. Het paniekzweet breekt me uit. "Oh no!". Ik heb het hotel en alles daar al geregeld. Waarom heeft die dame me gisteren dan dit kaartje verkocht? Gelukkig is Bagan er nog die wat Engels spreekt en het voor me opneemt. Langzaamaan wordt me duidelijk dat de bus wel in de buurt van Bago kan stoppen maar niet door de stad gaat. Ze zullen de chauffeur vragen mij er bij de highway uit te zetten vanwaar ik met een taxi de laatste 20 km moet doen. Pff, ok dan. Nu maar hopen dat ze niet vergeten me wakker te maken want de stop is om 04:00.