28 oktober Paradise Beach

Goed geslapen in mijn houten huisje met het ritme van de golven die hard batsen op het strand dat niet voor ze wijkt. Ramen open en muskietennet om mij heen. Met verbrande schouders zo comfortabel mogelijk proberen te liggen. Het is al behoorlijk zonnig en warm nu ik om 8:05 op mijn veranda zit met uitzicht op palmbomen en in de verte de vissersboys die in de touwen hangen en netten binnenhalen. Een vlinder landt even op mijn gekleurde deurmat. 

Gisteren een lekker lui dagje: vertekkende mensen uitgezwaaid, gewandeld op strand, geschreven en een duik genomen. Mijn enige broek die ik mee heb naar Paradise heeft een flinke winkelhaakscheur in kruis. Als ik aan de serveerster die langs mijn huisje loopt vraag om naald en draad pakt ze mijn broek uit handen en doet het voor mij. Lieve Mimi. 

Op het strand jongens die achter de kleine krabbetjes aan rennen om te vangen. Trots poseren ze voor mijn camera. "You eat this?", vraag ik. Ze wijzen naar mij. "You". Ah, ze hopen iets te kunnen verdienen. Slimme jochies, hahaha.

Prachtige sunset weer met scheepjes in de verte en een bijna gouden strand. Ik klets en een met een Britse dame die Yogalessen geeft in Yangon aan expats, Birmese dames uit de upper class en aan meiden die in opvang zitten na huiselijk geweld of erger. Ze heeft net als de rest van Myanmar nu vakantie. 

In de verte zie we tientallen groene lampen op het water. Het zijn de inktvis-vissersboten. We besluiten dus dat maar te bestelken als diner: zeker weten vers. Heerlijk is het, in twee soirten currysaus. Met wat rijst erbij en Myanmar bier.

Na het eten, rond 19:15, hebben we zin in iets zoets. Een cocktail zou leuk zijn of chocolade maar dat verkopen ze hier niet en de cocosnoten zijn ook op. Dan maar een kopje thee of koffie. Mimi komt verlegen terug bij onze tafel met slecht nieuws: "no tea, hot water finished". Ach ja, het is hier geen Thailand.