21 oktober Yangon Domestic airport

Ik ben miljonair! Altijd spannend om met dikke pakken biljetten een wisselkantoor uit te lopen. Ze hebben tegenwoordig biljetten van 10.000 (5,65) dus een plastic tas vol zoals in 2008 is het niet meer. De wisselaar anno nu is een jongedame die zit in een blinkende slijterij achter een  witte balie met veel glas in plaats van in een louche uitziend hokje met met streng uitziende dikkebuikmannen en dito bril. Het duurde gisteren even voordat ik het gevonden had want de taxichauffeur gisteren had het over "Suprie" en de hotelreceptionist over "Supriet" dus ik ging op zoek naar iets wat wellicht Subway of Separate heet. Tot ik weer bij de spot kom waar meisjes in roze eerder de ramen wasten en nu een drukke menigte stond te dringen. Ik glimlach als ik Spirit in vette neonletters op de gevel lees. Hier kun je alles kopen wat er in Myanmar voorheen niet te krijgen was. Westerse spullen. Het is een soort Action maar dan uitgebreider en meer op elkaar gepropt. Ik murm me door de menigte richting het wisselloket en loop even later als miljonair naar buiten. Onderweg een gefrituurde maiswafel die naar oliebol smaakt en een nog warme minibanaan in deegkorst. Lekker!

Vanmorgen vroeg op. Mr Moo de taxichauffeur wacht me al op terwijl ik de receptionist wakker maak om uit te checken. De straten zijn bijna helemaal van ons als we door een nog donker Yangon in de helft van de normale tijd naar het vliegveld scheuren. Ik herrinner mij dit vliegveld als een oud koloniaal aandoend gebouw met veel teak en allerlei geheime kamertjes. Maar ook hier is alles vernieuwd. Roltrappen hebben ze, moderne toiletten en fancy koffietentjes à la Starbucks compleet met blueberry muffins en carrot cake. In 2008 was de enige plek in heel Myanmar waar je cappucino kon krijgen bij de Golden Triangle Bakery in het plaatsje Pyin-O-Lwin. Ik merk dat ik honger heb en bestel toch maar een cappucino medium single shot en een amandelcroissant. Toerist die ik ben.