28 oktober vervolg in Ye

Vanmiddag paar uur in Dawei. Lunch bij Ayeyarwady op aanraden van Renato van Hello Dawei. Tientallen schalen waar ik uit kan kiezen. Ik neem een curry met hardgekookte eieren, een gekookte bladgroente (morning glory?) En wat rijst en de dames van deze toko kiezen er voor mij ook nog een tomatensaus bij die zacht is en heerlijk smaakt naar zongedroogde tomaten. Ook krijg ik een fles water en een schaaltje mooi opgemaakte rauwkost. Het is warm in Dawei en het zweet loopt langs mijn gezicht mijn hals in en ik heb klotsende oksels. 

Vanmorgen in volgestouwde minibus (er kan nog meer bij, denk het niet, of toch wel? Stoelen voor 16 personen maar we zitten er met 30 op, kleine krukjes in gangpad, kids op schoot, gelukkig zijn de deurennopen tijdens het rijden) teruggekeerd naar Dawei vanaf het strand. 

Om 17.00 met bus naar Ye. Het is nu 23:00 en ik zit nu ik dit schrijf op gezellige ontbijtbalkon van Starlight guesthouse waar ik half uur geleden aan kwam. Welkom geheten door eigenaar David en schattige dochter Emma. 

In Dawei vanmiddag nog wat gekletst met Renato over hoe het is om als Europeaan hier te wonen en over de mooie dingen van Myanmar maar ook over de minder mooie kanten zoals de moeizame politieke situatie. 

Einde van de middag ging mijn minibus  naar Ye. De bus is gelukkig stuk minder volgepropt als vanmorgen en het is 'lekker' koel. Of misschien wat tè als je vergeet iets warms uit bagage te pakjen voor onderweg. Na half uur rijden stoppen we omdat de chauffeur moet eten. Logisch toch? Wij blijven braaf in de bus met draaiende motor achter, wachten tot hij klaar is. Aan boord een paar dames op leeftijd, zakenmannen, een jonge vrouw en als laatste stapt in een dikke, maar echt hele dikke, denk twee keer Anton Geesink, man. Ben blij dat hij niet naast mij zit. 

We rijden vlot door en na drie uur stoppen we ergens bij wegrestaurant. Ik loop een waggelend dametje uit onze vus achterna want zij gaat vast ook naar de 'eintha', wc. Ze houdt me net op tijd tegen voor ik de heren binnenloop en wijst me de dames. Als ik klaar ben staat ze lief op me te wachten. "You eat?", vraagt ze. Ja, ok. Ze zoekt een tafeltje voor ons en ik kies rijst met kipcurry. De curry die ik krijg is prima maar de stukjes vlees lijken meer op kleine hoefjes of zo. Vraag me dus af welk onderdeel van de kip dit nu weer kan zijn. Terwijl we eten, basis Engels gesprek. Mijn tafeldame is hoofdonderwijzer op eem middelbare school. Haar man woont in Dawei en zei in het dorpje waar de school staat. Wat een leven is dat, denk ik. Er stopt een nieuwe bus met klanten. In de menigte herken ik de yogalerares met wie ik bij Paradise Beach veel heb gesproken. Ik zwaai en ze schuift aan. Wat een toeval weer. Onze Birmese tafeldame staat er op dat ze alles voor ons betaald. Wat een lieve mensen toch. 

We rijden verder met de bus. Vetklep snurkt, het jonge meisje voor mij speelt met telefoon en een klein jongetje zingt, zoetsappiger dan Jantje Smid ooit is geweest,  onder begeleiding van een panfluit de een na de andere Birmese evergreen door de boxen. Ineens stoppen we. Grenscontrole omdat we naar een andere staat gaan. Ik heb dit vaker meegemaakt en meestal moeten alle Birmezen uitstappen en mag ik blijven zitten. Deze keer is het andersom. "You, pasport". Braaf stap ik uit de bus en loop mee met de geuniformeerde mannen naar een fel verlicht kantoor waar andere streng kijkende heren mijn paspoort in ontvangst nemen om grondig te bestuderen. Buiten staat een rotan strandstoel. "You sit". Ok. Ik denk nog "mooi selfiestickmoment, dit", maar hou me toch maar in. Het riskeren van een aantekening bij mijn naam, een boete of erger weerhoudt mij er van om de clown uit te hangen hier. 

We rijden verder en verder door de nacht. Ik verwacht dat we rond 21:00 aankomen maar het wordt 21:30 en 22:00 voor we stoppen bij wat weer een wegrestaurant lijkt. "Where are we?", probeer ik. Ze verstaan me niet. "Is this Ye?". Ze kijken me vragend aan. Er loopt een taxichauffeur rond. Ik vraag hem "Starlight hotel?". "Yes, I know". Aha. We zijn dus in Ye. Ik stap achterop zijn oude roestige scooter met pruttelende uitlaat. Na 10 minuten rijden door slapend Ye kan ik inchecken bij mijn guesthouse waar David (Amerikaan) en zijn dochtertje Emma mij al opwachten.