Yangon 19 oktober 19:18

De lome 37 graden warmte verwelkomt mij als ik door de slurf loop en de Emirates crew achter me laat. Mingelabar! We zijn er! Douanecheck gaat vlot en maakt me een beetje weemoedig. Hoe anders was het hier toen ik tien jaar voor het eerst kwam: lange lange rijen, toeristen en zakenlui gescheiden van Burmezen, streng kijkende bewakers met geweren en geen airco. Maar Myanmar is helemaal geen moeilijk reisland meer zoals het nu gaat! Ah, daar komt mijn rugzak ook al aan rollen. Op toilet giechelende dames in mooie longy (rok) van zwarte stof en koperkleurige stiksels met tanaka op de wangen. Ik onderhandel met een net iets te gelikt geklede taxichauffeur. No deal. Ik moet de wat loucher uitziende types hebben die net buiten het vliegveld staan. Scheelt de helft. Ik loop door en drie anderen proberen het. Ik laat ze tegen elkaar opbieden. Mr Moo wint en loopt al weg met mijn rugzak. Buiten de zoete geur van uitgespuwde betelnoot in rode klodders op de straat. Toeterende auto's razen voorbij als wij oversteken zonder zebra. Moo's taxi versierd met stickers en binnen folders van toeristische highlights, een altaartje met Boeddha onder een stolp, plastic bloemen en een cd met de gouden rots bij Kiatko. 

We rijden door de altijd drukke straten een al donker wordend Yangon in. Er is iets veranderd ten opzichte van 2014: Ik verbaas me over alle blitse nieuwe auto's die er rijden. En langs we passeren langs de weg de een na de andere dure automerken showrooms. Met daartussen spiksplinternieuwe hoge hotels waaronder een toren van Novotel (very expensive, zegt Moo). En ook overal nieuw: ATM's. Maar echt heel veel ATM's. Zou ik toch voor niets krakende dollars hebben meegenomen dan? Gelukkig dragen de mannen nog geruite rokken. Tenminste iets om me aan vast te klampen.