23 oktober Myeik

Ik zit weer in de lobby van White Pearl net als gisteren omdat de wifi op mijn kamer niet werkt. Gisteren zat ik hier met een andere gast die hier met collega's voor een business trip is. Hij werkt als ik hem goed begrijp aan een solarproject voor afgelegen dorpen. We hebben uitgebreid gesproken over van alles en de gevoelige Rohinga situatie in de stast Rakhine kwam ook aan bod. Het beeld wat hij en misschien wel de gemiddelde Burmees van moslims en in het bijzonder de Rohinga heeft (the man can have five women and they take the Burmese lady and turn them all in to moslim, the islamitic terrorists are coming to Myanmar to kill the army and they cut there throads) is zo anders dan dat van mij, ik verwende Westerling die wel even zal komen vertellen hoe het echt zit. Maar ik hou me in. Even later komt Yasmin, eigenaar van White Pearl ook bij ons zitten. Een heel gezellige avond zo. Ze vraagt wat voor kamer ik heb. "Aircon?" "Yes, aircon", antwoord ik. Ze zegt "Yes, you hot because you to fat". Hahaha. Die is tenminste eerlijk. Yasmin is in Europa geweest en laat me foto's zien van Parijs, Rome, Nederland (Amsterdam en Volendam) en meer. Ze wil me graag haar nieuwe hotel laten zien dat ze nog aan het inrichten is. "European style". Met een fiets opgehangen aan de muur. "Just like in Amsterdam, I like".

Vamorgen weer vroeg op. Ik zat nog even bij het zitje naast de receptie in boekje te schrijven om 7:00. "You breakfast" zegt Yasmin en komt koffie brengen en een banaan en mierzoete knalroze cakejes. Niet veel later komt iemand een soort zoete rijstbolletjes brengen en daarna wordt er nog een schaal dikke noedels met tauge, linzen en chili voor mijn neus gezet. "You eat". Oh ja. Het is best lekker allemaal maar ik ben niet zo'n grote ontbijter. 

De open truck die mij oppikt voor de tour komt een kwartier eerder dan gepland voorrijden. Ik haast mij nog even naar kamer om tas te halen. Op de kade en aan boord blijkt dat ik de enige westerse toerist ben. Verder een man of twintig Birmezen. In een reuze speedboot krijgen we zwemvesten uitgereikt met "I love Myanmar" op de rug. En dat klopt. Veel gelach aan boord. De Birmezen en ik hebben dezelfde humor. 

Het programma van de tour omvat een waterval, een eiland met zeegypsies, een snorkelspot, twee azuurblauwe baaien met strand en een bezoek aan de liggende Boedhha op het eiland recht voor de kust van Myeik. Volle dag dus.

Het is allemaal heel fotogeniek maar ik geniet vooral ook van de interactie met de Birmezen aan boord en de crew (stuurman, twee hulpjes en gids Sunny). 

Het is heerlijk als de boot op volle kracht over de zee batst. Wijdse uitzichten als we Myeik achter ons laten, een watergebied met heel veel eilandjes bewoond en onbewoond. We sjezen als in Amsterdamned door de mangrovegrachten. Woehoe klinkt het als ik mijn jurk uittrek en in bikine te water ga om te snorkelen. Mijn nieuwe vrienden gaan allemaal met kleding aan compleet met zwemvest te water. "You how many kilo?" vraagt iemand na het zwemmen. Ja hoor! "I don't say, you can not ask a lady" antwoord ik. 

De lunch is uitgebreid en fantastisch. We zitten met z'n allen aan grote tafels die vol gezet worden met schaaltjes eten. Myanmaarse cuisine. Een soort rijsttafel. Ik hou van al deze curry's en soep en salades. Als dessert cocosnoot met een rietje vers uit de boom verderop. 

Al mijn nieuwe vrienden willen met mij op de foto en ik met hen. Het kleine jongetje dat vanochtend nog moest huilen toen ik, enge blanke buitenlander, zo maar naast hem ging zitten, zwaait nu lief naar mij terwijl hij "hello, hello, hello" mompelt. 

Ik maak een praatje met een oudere heer die enthousiast in perfect Engels verteld dat hij chauffeur is bij de Britse ambassade. More than 30 years. Trots laat hij op zijn mobiel foto's zien van zichzelf in gedecoreerd uniform met dure zwarte auto's, Tony Blair, Boris Johnson, een hele serie andere Britse hoogwaardigheidsbekleders die ik niet ken en, tatadaraa: Angelina Jolie. Hij geeft me zijn business card. Handig, mocht ik ooit een sjieke chauffeur in Myanmar nodig hebben! Terug aan wal neem ik afscheid van mijn nieuwe beste-vrienden-voor-een-dag.

In hotel zijn de solarprojectmannen weer in de lobby. We spreken af samen te eten. Ze hebben het over de night-market, prima en goedkope eetstalletjes op de kade. Maar als we daar aan komen lopen veranderen ze (voor mij?) Toch hun plan. "We take you to the best fish restaurant of Myeik". Met drie scootertaxis gaan we in konvooi door de avondduisternis de straten van Myeik door. Langs fel verlichte blitse elektronicawinkels, donkere steegjes, straathonden die net niet onder de scooter komen. Tot we in een brede straat stoppen bij een soort beergarden waar tientallen scooters staan en de plastic tafels en stoelen vol zitten. Er is nog een tafel aan de staatkant vrij. Met kusgeluidjes pfft pfft, wordt de serveersters aandacht getrokken om de tafel leeg te ruimen. Ik loop naar de verlichte vitrine waarachter de kok de meest fantastische visgerechten in schalen heeft uitgestald. 

Ik herken inktvis, gefrituurde sprotjes en garnalencurry. Maar de andere gerechten die er ook heerlijk uit zien niet. Ik wijs op een soort wokkelschelp. "How do you eat that?" De kok lacht, schept er een paar voor me op een bordje en doet voor hoe je de schelp met de bolle kant tegen je mond zet en het gewokkelde weekdiertje er vervolgens uitzuigt. Hahaha. Blijkt verrassend goed binnen te houden! De boys met wie ik hier ben hebben intussen met onze schattige serveerster besproken wat er op onze tafel moet komen: van alles wat maar vooral veel wokkels (want daar is 'Esta' zo enthousiast over). 

Een van de jongens is druk aan het bellen met een vriend in Dawei. Daar wil ik morgen heen maar tot nu toe is een kamer boeken nog niet gelukt want in Dawei is vanaf morgen een festival en dat wist ik niet... "You don't worry, my friend will help you". De vriend zal mij morgen van het busstation daar oppikken en heeft dan hopelijk een kamer voor mij geregeld. Ik ben benieuwd hoe dat gaat lopen morgen...

Ze vinden het overigens heel grappig dat ik meedrink met hun whiskey en dat ik er cola bij giet. Een van hen probeert dat ook. Cheers! Ze batalen alles voor mij: taxi, eten, drankjes en omdat ze weigeren geld aan te nemen koop ik een nieuwe fles whiskey voor ze. 'Univers' oid heet het merk (@pieter Griek). Het is nog lang gezellig en na aandringen lukt het ons om uiteindelijk ook Han Tha Soe van tafel mee krijgen om terug te scooteren naar hotel. Met hem blijf ik nog tot laat hangen in de lobby, diepgaande levensgesprekken. Wat een bijzondere dag weer!