22 oktober vervolg

Aung tha ba ma lè? Waar is de wc vraag ik na mijn maal. Via een gangetje wordt ik door de keuken, ketels en pannen op houtgestookt vuur, een vrouw zit gehurkt knoflook te snijden, naar een donker hokje achter een metalen plaat geleidt. Hurken en afspoelen met een bakje water uit de ton in de hoek wordt het. 

Ik loop verder door de straten van Myeik, een beetje gedesoriënteerd. Kindmonniken zwaaien verlegen en schieten weg als ik terugzwaai. Maar hun nieuwsgierigheid overwint als ik mijn telefoon met plaatjes van thuis laat zien. 

Verderop kom ik bij een lichtblauwe moskee. Een paar kinderen, meisjes met hoofdoekjes in vrolijke kleurtjes en jongens met schattige hoedjes staan buiten te wachten tot de koranles begint. Ze komen nieuwsgierig aanlopen als ik een praatje begin. Ik vertel in het Burmees hoe ik heet en dat ik geen Burmees spreek en daar moeten ze om lachen. Er komen meer kinderen kijken en in koor tellen we tot 10 in het Engels en daarna in het Burmees. Scotty blijkt een waar kijkcijferkanon als ik filmpjes van haar aan de menigte laat zien. Grote ogen proberen een plek op de eerste rij bij mijn telefoon te krijgen en iedereen moet heel hard lachen om mijn hond die zwemt en ballen vangt. Er gaat gejuich op als ik mijn camera pak om een groepsfoto te maken. Net op tijd deel ik nog 25 highfives uit want hun klas begint. 

Het is inmiddels donker als ik bij een brug komen. In het water honderden gekleurde lichtjes van de schepen. Ik weet echt niet meer waar ik ben. 

Gelukkig zie ik twee mannen met scooters die "taxi, taxi?" roepen. Yes please. Ik zeg voer keer mijn hotelnaam en mijn chauffeur begint te rijden. Lekker koel zo achterop door een donkere stad tijden. We rijden en rijden en rijden. Ik vind het best. Dan stoppen we ineens bij een totaal ander hotel. No good, zeg ik in Jip en Janneke Engels. Mijn chauffeur weet niet waar White Pearl is. Hij vraagt het aan iemand, rijdt weer verkeerd en vraagt het nog een paar keer. Ik heb totaal geen haast, hoor. Af, we zijn er.