Ijskoffie

7 oktober, Luang Prabang

In cafe Sinouk hebben ze alleen koffie en thee. Maar wel hele goede! Ik bestel een ijskoffie. Vanaf het kleine terras op de 1e verdieping tegen de heuvel met de pagoda aan (waarin de voetprint van Budha is gedrukt, maar die heb ik al eens gezien) heb ik uitzicht over de hoofdstraat waar net een meisje met een kar met fruit voorbij loopt. Gisteren nog flink geld uitgegeven op de markt (you buuuuuyyyyy? Lucky for me? De biljetten waarmee ik betaal worden uitgewapperd over de handelswaren voor meer verkoopgeluk voor de rest van de avond. Met volle tassen keer ik terug naar mijn kamer. Ik ga uit eten met Heather, Dan en nog een aantal toeristen uit verschillende landen en dat in een Indiaas restaurant. Lekker multiculti, goed en gezellig.

Vandaag dagje niks doen, beetje rondwandelen, misschien nog wat souvenirs scoren en dan tas inpakken en afscheid van Laos nemen. De ijskoffie is op, afrekenen nu.

Liefs, Esther

6 oktober, Luang Prabang

We komen mooi op tijd aan in Luang Prabang gisteren. Voor vier uur dus nog tijd om rustig een guesthouse uit te zoeken. Ik houd van de sfeer in deze oude stad. De Fransen hebben ook hier hun sporen achtergelaten in de koloniale houten panden. Boetiekjes, restaurants en guesthouses zijn het nu. Maar ondanks de hordes toeristen die hier rondlopen en alle bedrijvigheid van de lokale bevolking om geld aan hen te verdienen, is het toch echt klassiek oud Laos waarin je je hier waant. Vele tempels en hun fotogenieke monnikken, overal op straat in hun oranje kleden met hun parasols en vierkante schoudertassen. Je kunt hier eindeloos slenteren langs de Mekong aan de ene kant en de Nam Khan an de andere en door de straatjes langs tempels, de antieke oude panden van donker hout en met gekleurde luiken. En dan natuurlijk de markt, ooh de markt van Luang Prabang! Het begint rond een uur of vijf. Kleden worden uitgespreid waarboven partytenten (azie-stijl) tegen regen. Er worden lampjes opgehangen en de waren worden in keurige stapeltjes en rijtjes uitgestald. Trots prijzen de Lao hun, vaak eigen, handwerk aan. T-shirts bedrukt met budha's en teksten in Lao, tassen en tasjes, jurkjes en rokjes (!), schattige geborduurde olifantjes, souvenirs voor jou (een asbak?), ik kan het allemaal niet weerstaan. Als je hier bent moet je wel kopen. Het is mooi, schattig, bijzonder en goedkoop. Ruimtegebrek in mijn koffer houdt me tegen. Maar misschien dat het postkantoor uitkomst biedt?

Ik zit nu aan de oever van de Mekong. t' Is ongeveer drie uur en super warm. Ik drink een sterke bak gemberthee. Verderop meert een nieuwe bootlading toeristen aan. Ik blijf hier nog twee nachtjes. Het vliegtuig naar Bangkok voor morgen is al vol dus ik ga woensdag terug naar Thailand en hoop daar vlot mijn visum voor Myanmar te kunnen regelen. Gisteravond met Heather en Dan op pad geweest. We zijn terecht gekomen in naar mijn mening de beste eetlocatie van Luang Prabang: het straatje met de eetstalletjes (weet je nog Oscar, voorbij de cakejes de bocht om). Bbq-es met kip en vis tussen bamboe, huisgeknipte noedels met supersoep waarbij je zelf uit een plastic mandje de groentevulling plukt, springrolls (verse en gebakken). En het smaakt verrukkelijk. We gruwelen nog even na bij de stalletjes met koeietongen, kippehersenen, bloedworstjes, overjarige eieren en varkenskoppen. En vragen ons af wat het plakkerige gekleurde spul is dat een meisje aan locals weet te slijten als warme broodjes. Na de maaltijd een fruitshake. Je wijst hiervoor een van de plastic bekers met gemixd gesneden fruit aan dat vervolgens accuraat geblenderd wordt met ijs en cocosmelk naar smaak. Supergoed. Ook de koffieshake met oreokoekjes van Dan en Heather (bijna een liter!) is goed binnen te houden. Vanmorgen ontbeten op straat met een joekel van een baguette (thanx nog Frankrijk) met tonijn en veel groen. Laokoffietje, mmmm. Tegen lunchtijd kom ik Carter weer tegen met wie ik een fruitshakeje drink/eet (banaan en mango). Vult goed. Het eten in Luang Prabang is het beste van heel Laos wat mij betreft. Nu toch nog maar even sjoppen.

Liefs,

Esther

twee keer varen

5 oktober, bootje op de Nam Ou, ergens tussen Non Khiaw en Luang Prabang.

De motor van het houten bootje ronkt. De stuurman zit voorin met zijn sigaret en zijn gezette vrouw die een visnet aan het haken is. Met acht Met acht ander toeristen (Tak en Leo uit China, Heather en Dan uit Engeland, Chris en nog iemand uit Duitsland en Carol en Halle uit Polen) zitten we op de houten plankjes die aan de zijkanten van de boot zijn gespijkerd. Een zeiltje van nylon rijstzakken boven ons hoofd tegen zon en regen. Het is bewolkt vandaag. Vannacht was er een storm en kletterde de regen door de bliksem heen naar beneden. Mijn bamboehutje slingerde heen en weer

maar in combinatie met het bier dat ik gisteren dronk toch heerlijk geslapen. We (Dan Heather en ik) zijn gisteren wezen vissen. Met Meng en zijn vader Ha in de boot. Op provisorische wijze wordt de moter met een touwtje aangeslingerd. Mooi tochtje tussen de bergen waar je hier en daar het roodgrijze steen ziet op de steile stukken. We varen langs een grot waar tijdens de oorlog vele Lao schuilden voor de bommen. verderop eren we aan bij een klein zandeilandje. Meng legt ons uit hoe je het vierkante werpnet moet vasthouden en gooien. Dan probeert het ook een paar keer maar heeft niet echt beet. Verderop verzamelt Ha takken en takjes en maakt een vuur. Van bamboe worden klemmen gemaakt waar even later de minuscule visjes die Meng toch nog vangt tussengeklemd worden. Roosteren maar! Het smaakt aardig (howel meer graat dan vlees, hahaha) en voor de echte maagvulling is er een korfje met sticky rice en een tros banaantjes. We toosten met "nok njok voor goed geluk met een aantal shots Lao lao. Dat tikt er altijd goed in! 's Avonds zijn we uitgenodigd op een feestje van de familie van Meng. Een nichtje gaat in Thailand studeren en dat moet gevierd worden. Of we wel twee kratten bier mee willen nemen, alstublieft. Ok dan, we willen niet onbeleefd zijn en kopen een krat Beer Lao. Aan een van de lange gedekte tafels nemen we plaats. Op tafel schalen met sticky rice, gekruid buffelgehakt, buffelbloedsoep en zakjes rauwkost. We zijn blijkbaar bijzondere gasten hoewel we het feestvarken niet echt kennen. Iedereen wil met ons op de foto en het ene na het andere plastic glas bier met ijs wordt voor ons ingeschonken (waarbij het de bedoeling is dat je het glas in een keer achterover hijst zodat de volgende uit hetzelfde glas kan drinken). Lachen! Ik ben echter niet zo'n bierdrinker en weet een aantal rondes over te slaan. Na een paar pogingen lukt het me om de gastvrouw te bedanken en weg te sneaken. Met de Duitse jongens huur ik in de plaatselijke huisbios een film waarbij ik al een beetje in slaap val. En vandaag dus onderweg naar Luang Prabang. Het is een prachtige bootrit weer langs mooie bergen en hier en daar dorpjes. Same Same but different. In de verte zie ik al meer boten die onderweg zijn naar de aanlegsteigers van Luang Prabang. De zon breekt door. We zijn er bijna.

Liefs, Esther

Naar Non Khiaw

4 oktober, Non Khiaw

In hangmat aan de oever van de Nam Ou. Naast mij een papayaboom waar de rijpe dikke groene vruchten bijna uit vallen. Op de veranda van mijn bamboebungalow fantastisch uitzicht over de bergen aan de overkant van het water en over de oude brug die naar het dorp loopt. Verderop de steiger waar de boten aanmeren die naar dorpjes in de omgeving of naar het verder gelegen Luang Prabang gaan. Goed geslapen hoewel ik buiten mijn muskietennet vliegende insecten hoorde zoemen, krekels zingen en kakkerlakken klakken. En ik kan nog steeds niet echt wennen aan de schimmelige geur van de matrassen, kussens en dekens in veel guesthouses en ook hier. Gisteren een busdagje. Eerst de tocht van Luang Nam Tha naar Pak Mong. Heb me op het busstation in Luang Nam Tha vermaakt met toekijken hoe de bus wordt ingepakt. Vier mannen zijn bezig de lading, waaronder een flink aantal meubels, op het dak van de oude bus te krijgen. Als volleerde verhuizers duwen en trekken ze met touwen de vracht naar boven. Daar volgt dan de puzzel waar en hoe wat neer te zetten. De bus is een bezienswaardigheid op zich. Zo te zien een vierdehands exemplaar uit de jaren '70, nu in vrolijke kleuren beschilderd (restjes verf die de eigenaar nog ergens had staan?). Blauw, geel, groen, paars en rood, gezellig! Binnen skybekleding uit de jaren '90 (dus nu weer bijna hip). Het plafond bedekt met wit karton waarin hier en daar gaten zijn gemaakt voor de stereo en speakers. De karaoke show moet tenslotte wel voor iedereen duidelijk hoorbaar zijn. Ook belangrijk: het binnenklimaat. Aan het plafond zijn op strategische plekken lichtblauwe ventilatoren bevestigd waarvan een aantal ook werkt. Het wordt een boeiende rit met hier en daar hobbels en kuilen (scheef!) maar door een prachtig berglandschap, groen en hier en daar een dorpje en koeien/varkens op de weg. We lunchen in Oudomxai (een stoffige brede straat, Chinese guesthouses, marktje, mis ik niets aan zo te zien). Om 16.00 uur komen we aan in Pak Mong waar ik uitstap en de rest in de bus uitzwaai (zij gaan naar Luang Prabang). Overstappen hier op een tuktuk waarin ik aantal bekenden uit Luang Nam Tha tegenkom. In half uurtje rijden we naar het oogstrelende Non Khiaw. Het begint al te schemeren als ik de brug over loop. Op de veranda van de bungalow die ik kies zie ik nog net de laatste zonnestraal achter de bergen verdwijnen. Ik ontmoet 's avonds de buren in de bungalow naast me, Heather en Dan uit Manchester. We eten samen aan de overkant.

Liefs, Esther

Niet naar China

2 oktober, Niemandsland tussen Laos en China

Ik zit met vier mannen achterin een tuktuk te wachten tot we vertrekken naar Luang Nam Tha. Ik ga weer terug. Vanmorgen vroeg vertrokken met de bus die me in twee uurtjes hier bracht. Uit Laos weggaan gaat snel, formuliertje invullen, stempeltje halen. Ik vraag nog voor de zekerheid of ik verderop een visum voor China kan halen. Volgens de geuniformde mannen kan het. Een kilometer verderop zit de het glazen hok met de immigratiebalie voor China. Een aardige official vraagt me om mijn visum, ik zeg dat ik het nog niet heb en hij stuurt me naar een modern gebouwtje verderop waar ik me op de 1e verdieping mag melden. Ik loop de roodmarmeren trap op en meld me in het kantoortje met paspoort en pasfoto al in de hand. Een ook weer heel aardige jonge Chinese staat me in keurig Engels te woord. Waarom ik naar China wil en of ik niet weet dat er olympische spelen waren? Om die reden mogen er tot 17 oktober (!) geen individueel reizende buitenlanders China in. Alleen georganiseerde groepen van minimaal 5 personen of mensen die al een visum hebben van een ambassade (bijvoorbeeld van de ambassade in Vientiane). Aaaarrrgggghhhh!!! Hadden ze me dat nu niet even eerder kunnen vertellen? Waar moet ik nu heen dan? Mijn Lao visum is al afgestempeld = waardeloos = niet meer geldig. De vrouw achter de balie weet het ook niet. "Policy" zegt ze. Ja ja, nou da's mooi kut dus. Terug dan maar weer. Koffer uit de bus begin ik in de inmiddels brandende zon de weg met moderne stenen Chinese gebouwen af te lopen, terug richting Laos houtbouw. Een tuktukker komt al snel langs zij. "Where you go?". "Fucking terug naar Luang Nam Tha zodat ik die eikel van een Sai van het travelagency de huid vol kan schelden", denk ik. Ik probeer mijn frustratie weg te glimlachen maar het lukt niet helemaal. Een bitter " Luang Nam Tha" komt over mijn lippen. Hij noemt een hoge prijs in kip waar ik geen genoegen mee neem. Bovendien heb ik al mijn kip al omgewisseld in Yen waarvan ik de koers nog niet eens weet. Het wordt er niet beter op als ik bij de balie "immigration Laos" kom. Iedereen hoort vol begrip mijn verhaal aan maar uiteindelijk moet ik toch echt weer het volle pond betalen voor een nieuw visum Laos. $ 35 alstublieft. Even slikken en weer doorgaan. Gezellig terug in de tuk tuk met locals die hebben gehandeld met de Chinezen, wind door de haren, mooi berglandschapje. Nieuw reisplan maken straks. Eerst Sai toespreken. De stakker.

Liefs, Esther

Tuben en fietsen

1 oktober, Luang Nam Tha

Gisteren super relaxdag in de tube. Om negen uur verzamelen bij travelagent. Twee Japanners (Shizo en Juli) en een Amerikaan (Carter) plus de gids (Sai) gaan mee. In een tuktuk rijden we met de binnenbanden (tubes) naar rivier de Nam Tha verderop. Het heeft vannacht geregend dus er staat een leuke stroming. Ik stap als eerste op/in. Sai zegt dat het niet gevaarlijk is maar waarom moeten we dan wel een zwemvest aan? Een beetje onhandig (je kent me) maar wel lachend (met humor kom ik overal) plons ik in de zwemband. Oeps, hahaha, daar ga ik al. Whoehoe, lekker! Even later volgen de anderen ook. De race is begonnen. We dobberen over het bruine water langs de roodbruine en groene oevers. Je ruikt de aarde en klei. Het is mooi weer, felle zon soms waardoor het zwarte rubber van de tube heet aanvoelt. Langs de kade de traditionele hout met rotan huisjes op palen. Vrouwen wassen kleren in de rivier. Vierkante werpnetten worden uitgegooid om vis te vangen. Hier en daar zwemt een waterbuffel. Verder is het vrij stil op het water, geen gemotoriseerd vrkeer hier. Soms vallen we bijna in slaap al deinend in onze tube. Langzaam komen we verder en als er een "rapid" is versnellen we (door extra water uit bergstroompjes of door ondieptes na dieptes. Bijsturen regelmatig, peddelen met de hand, om niet in een bamboebosje of op de stenen te raken. We stoppen in een klein dorpje voor de lunch. "Sabaideeeee" zeggen de kindjes. Dikke eenden waggelen voor ons uit. Een klein meisje is bang voor mijn blanke huid, die toch al aardig gebruind is, kruipt tegen haar moeder aan. We lunchen bij een familie in huis die aangepast traditioneel Lao (maar dan op zijn westers) voor ons heeft gekookt. Sticky rice, bamboesoep, een groenteschotel en een pittige currypasta. dikke plakken komkommer en een tros minibanaantjes vers uit de boom. Trots kijkt de moeder des huizes toe hoe wij toehappen. lekker. Met een lichte hoofdbuiging en handen tegen elkaar bedanken we haar en nemen afscheid. We dobberen verder. Ik verbrand een beetje, toch nog. Een paar uur later terug naar Luang Nam Tha. Internet en ATM (pinautomaat) werken weer dus gretig gebruiken. Ik dineer en klets na met Carter (vis met ananas, laap van beef en munt).

(opmerkinkje tussendoor: helaas geen foto's van tuben want dan was mijn camera nu kapot :))

Vandaag weer een dagje actief. Fiets gehuurd (zadel moest flink omhoog, ik ben hier groot, hahaha) en richting zuiden gefietst. Eigenlijk niet zo veel bijzonders onderweg (na zes weken Azie valt alles wat anders is dan Holland niet zo meer op). Goede weg over plat stuk Laos omringd met bergen. Veel huisjes en kleine dorpjes langs de weg. Na een kilometer of zeven kopje Lao koffie bij Boatlanding Guesthouse waar kano's voor een raftingtrek te water worden gelaten. Vanmorgen naar de markt geweest voor ontbijt maar de noedels- en rijstgerechten spraken me niet aan en de vette zoete frituursels ook niet. verderop een soort bakkertje gevonden waar ik twee zoete broodjes kocht. Ik zie op de terugweg (van boatlandingguesthouse) langs de weg in een weiland een verlaten verloederd tempeltje. Even kijken dus. Door blubberpad tussen koeien door modder ik me een weg naar de ingang. De schilderingen op de buitenmuren zijn vervaagd door regen en zon. Overal groeit onkruid en het beton is groen uitgeslagen. Een hangslot houdt de deuren voor mij gesloten, helaas. In Nederland zou zo'n gebouwtje al lang zijn opgekocht en opgeknapt tot een artistiek woonhuis annex atelier of iets dergelijks. Hahaha. Terug in Luang Nam Tha knoop doorgehakt en een busticket naar China gekocht. Morgen ga ik echt. Nu nog even uitzoeken waar ik dan eigenlijk terecht kom. Spannend! Ik heb al van een aantal toeristen gehoord dat de Chinezen geen Engels spreken. Als dat maar goed gaat...

Liefs, Esther

Geen geld, geen internet

29 september, Luang Nam Tha

Een stoffige brede weg met wat winkeltjes, guesthouses en restaurants. En een paar reisbureaus waar je je kunt inschrijven voor een tocht in de jungle en naar de minorities villages ( die hier overigens in de meerderheid zijn). Vanmorgen aangekomen in Luang Nam Tha. Ook hier de kleine oude vrouwtjes met hun hoofddoeken en sarongs die met hun handwerk langs de toeristen gaan. Ik zit op het balkon van Zuela guesthouse dus bij mij komen ze nu even niet. Gelukkig, want mijn tas is al heel erg vol en ik heb al wel genoeg armbandjes met schelpjes nu. Ik heb me voor morgen ingeschreven voor tubing op de Nam Tha rivier. . In Oudomxai, een plaatsje 40 km hier vandaan, is een storm geweest waardor wegen geblokkeerd werden door puin en bomen en de elektriciteit deels niet werkt. Gevolg is dat in Luang Nam Tha internet niet werkt en ook de pinautomaat doet het niet. Ik hoop dat dit snel wordt opgelost zodat ik weer aan mijn log kan werken (en jou van je werk houden) en geld heb. Ik ben er intussen achter dat ik het visum voor China gewoon aan de grens kan regelen. Dat scheelt weer!

Liefs, Esther