1 november Taungoo

Ik zit in een best sjiek restaurant waar elk tafeltje een eigen omheinig van bamboo en cocosnoten heeft. Dus veel interactie met anderen is er niet. Daardoor kan ik wel lekker even doorschrijven. De staf hier spreekt geen Engels maar coca cola verstaan ze wel en als blijkt dat het menu ook alleen in het Burmees is zeg ik maar "noodles and chicken, pok-pok-pok". Volgens mij komt de boodschap wel over. Vanmorgen vroeg gewekt door de receptioniste. De bus van Bago naar Taungoo die om 10:00 zou komen en toen om 9:30 komt ineens al om 9:00! Snel douchen en tas pakken dus want het is al 8:20. Ontbijt in vijf minuten, is hiet toch niet al te best. En dan komt er om 9:05 niet een minibus maar een motorbikeboy me halen. Aha. Ach ik hou wel van scooteren, mocht je het nog niet door hebben. Scooter brengt me naar busstation waar de bus zoals te verwachten was nog op zich laat wachten. Want die komt natuurlijk op de oorspronkelijk afgesproken tijd van 10:00. Hahaha. Dit is Myanmar weer typisch. Go with the flow: Kan ik mooi op het station nog wat foto's maken. Van de geiten die hier rondlopen en met de honden optrekken bijvoorbeeld. Of van de kleurrijke rekjes met zakjes chips aan knijpers. De minibus blijkt een grote bus maar wel lekker ruim met een tweezits voor mezelf. Roze hoesjes met paarse ruches over de stoelen om de bekledong daaronder mooi te houden. En gelukkig heb ik een trui in mijn dagrugzak gestopt want de airco doet het :). We zijn op het platte land van Myanmar. Geen kust, bergen en bossen meer maar wel heel veel rijst rijst rijstvelden. De velden zijn lichtbruin tot geel tot felgroen. De bus kan 100 km per uur maar het is druk op de weg en op sommige stukken is de weg heel smal dus we rijden gemiddeld ongeveer 50. Tijdens de lunchstop maak ik een praatje met een boer die zijn groente en fruit vanuit zijn huis aan de highway verkoopt. Het gezin is Hindoestaans zie ik aan de kleding van zijn vrouw en de rode stip op haar voorhoofd. In Myanmar is 7 procent van de bevolking Hindoe vertelt de man. 

Een paar uur later dan van tevoren was ingeschat komen we aan op het busstation van Taungoo (spreek uit Taung Oe). Ik kan nauwelijks uitstappen want de taxichauffeurs dwingen zich voor de ingang om mij als hun klant te vragen. Ik probeer ze tegen elkaar af te laten dingen maar iedereen vraagt dezelfde prijs. En dus stap ik maar achterop bij de man met het piekerige haar en stoppelbaard die mijn grote rugzak al voorop zijn scooter heeft vastgeklemd. Myanmar Beauty ll is een prachtige guesthouse ruim opgezet met veel teakhout en bamboo. Smaakvol ingerichte kamers. Myanmar stijl maar dan zonder poespas en rariteiten. Ik heb een eigen balkon met een hang- zithoekje en een eettafel met daarop twee grote houtgesneden olifanten die niet zouden misstaan in de collectie van Suzanne. 

Na een hangchillmomentje even 'de stad in'. Het is donker maar druk op de weg met het gebruikelijke getoeter. Bij de avondmarkt zijn volgens de Lonely Planet eetstalletjes met chapati. Maar je moet dus niet alles geloven wat er in de LP staat want chapati is niet te vinden maar wel een stalletje waar ze een soort pannenkoek maken met een gebakken ei in het midden. Heel apart en heel vet. Een soort snack. Ik loop met mijn plastic zakje met de snack over de avondmarkt waar vooral fruit en groente wordt verkocht. Iemand verkoopt grote grijze garnalen. En verderop zit een vrouw met een grote schaal vol eendekoppen met de hals er nog aan vast. Gekke Birmesen.

Ik Google een eetspot (ja ik heb internet want ik heb hier een lokale simkaart), want lopend zie ik niet echt iets wat me aanspreekt. Op goed geluk kies ik een restaurantje uit en laat me er heen scooteren. Het blijkt een Birmees-Chinees restaurant. De noodles and chicken pok-pok-pok wordt geserveerd. Ik hoopte op een pittige dikke curry en spaghetti-achtige slierten. Maar ik krijg een hele hele grote kop met dunne soep en daarin bami-achtige linten. Met een klein beetje groente er in en de chicken hebben ze verstaan als gekookt ei. Ik lach vriendelijk als ze me inschattend aankijken. "Very good", zeg ik, duim omhoog. 

Aan een tafel verderop zitten twee jongens die naar me kijken als ik halverwege de soep met het kleine rode katje speel dat hier rondloopt. "Hello!" , zegt de ene. We kletsen wat en ik schuif aan. Gezellig! Ze hebben een bedrijfje in microkrediet  waar ik niet echt verstand van heb maar me wel vaag herinner dat Maxima daar ooit iets mee deed. Kan ik in ieder geval nog meepraten met een suf verhaaltje over onze queen. Een van de jongens vraagt van welke muziek ik hou. Dat is niet een handige vraag want ik heb niet echt een goede muzieksmaak, het gaat bij mij alle kanten op. Hij begint zelf over Bon Jovi. Kijk, daar kan ik wat mee. De andere jongen giet wat whiskey bij mijn cola en samen zingen we Always. En het was nog lang gezellig. 

Je mag de plaatjes van 1 november er zelf bij verzinnen... Vanaf het verslag van 2 november zijn er weer foto's beschikbaar!