Naar Non Khiaw

4 oktober, Non Khiaw

In hangmat aan de oever van de Nam Ou. Naast mij een papayaboom waar de rijpe dikke groene vruchten bijna uit vallen. Op de veranda van mijn bamboebungalow fantastisch uitzicht over de bergen aan de overkant van het water en over de oude brug die naar het dorp loopt. Verderop de steiger waar de boten aanmeren die naar dorpjes in de omgeving of naar het verder gelegen Luang Prabang gaan. Goed geslapen hoewel ik buiten mijn muskietennet vliegende insecten hoorde zoemen, krekels zingen en kakkerlakken klakken. En ik kan nog steeds niet echt wennen aan de schimmelige geur van de matrassen, kussens en dekens in veel guesthouses en ook hier. Gisteren een busdagje. Eerst de tocht van Luang Nam Tha naar Pak Mong. Heb me op het busstation in Luang Nam Tha vermaakt met toekijken hoe de bus wordt ingepakt. Vier mannen zijn bezig de lading, waaronder een flink aantal meubels, op het dak van de oude bus te krijgen. Als volleerde verhuizers duwen en trekken ze met touwen de vracht naar boven. Daar volgt dan de puzzel waar en hoe wat neer te zetten. De bus is een bezienswaardigheid op zich. Zo te zien een vierdehands exemplaar uit de jaren '70, nu in vrolijke kleuren beschilderd (restjes verf die de eigenaar nog ergens had staan?). Blauw, geel, groen, paars en rood, gezellig! Binnen skybekleding uit de jaren '90 (dus nu weer bijna hip). Het plafond bedekt met wit karton waarin hier en daar gaten zijn gemaakt voor de stereo en speakers. De karaoke show moet tenslotte wel voor iedereen duidelijk hoorbaar zijn. Ook belangrijk: het binnenklimaat. Aan het plafond zijn op strategische plekken lichtblauwe ventilatoren bevestigd waarvan een aantal ook werkt. Het wordt een boeiende rit met hier en daar hobbels en kuilen (scheef!) maar door een prachtig berglandschap, groen en hier en daar een dorpje en koeien/varkens op de weg. We lunchen in Oudomxai (een stoffige brede straat, Chinese guesthouses, marktje, mis ik niets aan zo te zien). Om 16.00 uur komen we aan in Pak Mong waar ik uitstap en de rest in de bus uitzwaai (zij gaan naar Luang Prabang). Overstappen hier op een tuktuk waarin ik aantal bekenden uit Luang Nam Tha tegenkom. In half uurtje rijden we naar het oogstrelende Non Khiaw. Het begint al te schemeren als ik de brug over loop. Op de veranda van de bungalow die ik kies zie ik nog net de laatste zonnestraal achter de bergen verdwijnen. Ik ontmoet 's avonds de buren in de bungalow naast me, Heather en Dan uit Manchester. We eten samen aan de overkant.

Liefs, Esther