2 november Taungoo

Vandaag is Femke jarig en ze eet appeltaart met gember die Nine heeft gemaakt. Ik ben net terug bij Myanmar Beauty ll. Werkmannen maken muziek met hun slijptol bij het nieuwe restaurant dat meneer Chan, de eigenaar, laat bouwen. Je kunt daar straks kookworkshops volgen maar helaas voor mij nu nog niet. Een van de jongens van de staf veegt zingend de stenen vloer beneden. Vanaf mijn balkon zie ik bij de receptie een meisje lakens strijken en in de verte hoor ik het verkeer van de snelweg waaraan Taungoo ligt. Vanmorgen heel uitgebreid ontbeten. Mijn tafel werd  vol gezet met schoteltjes met lekkernijen. Pannenkoeken, zoete kleverige rijstbolletjes, bonen, samosa's, deeghapjes, honing- en watermeloen, banaan, minimandarijnen en meer. 

Mr Chan komt even bij mijn tafel. "Goedemorgen", zegt hij. En "eet smakelijk". Hij spreekt ook een paar woorden Duits, Frans, Italiaans en vloeiend Engels. Een slimme man die Chan die hier inmiddels twee hotels heeft en nog aan het uitbreiden is. Om 8:00 ik met ingehuurde auto + chauffeur (sjiek!) voor een toer de bergen in. Op weg naar een plaatsje met de onuitspreekbare naam Than Daung Gyi. Mijn chauffeurs naam is ook moeilijk te onthouden dus ik noem hem 'akko', (brother). Hij is iet wat vadsig, heeft een baardje bestaande uit pak hem beet 10 lange en 10 wat kortere haren en heeft  één cd (met foute Amerikaanse hiphop) die de hele dag herhaald wordt. Verder is hij erg aardig hoewel onverstaanbaar. 

We rijden een eindje over de highway Taungoo uit. Het is druk op de weg nu de Taungo-'ers onderweg zijn naar werk, school of de markt op of in scooter, fiets, paardewagen, open truck, bakbrommer, minibus, grote bus, auto of een variant daar op. Of lopend. Ik zie een vrouw lopen die een lange stok vasthoudt die naar achter steekt en waaraan haar blinde man zich vasthoudt en meeloopt. Ik zie kinderen in schooluniform. We rijden even om langs het andere hotel van mr Chan waar een nieuwe memorykaart voor me klaar ligt. Chan is zelf ook fotograaf en omdat deze kaarten in Myanmar alleen in Yangon te koop zijn mag ik er een van hem overnemen. Superblij dat ik weer foto's kan maken! We rijden het eerste stuk door rijstvelden en daarna de bergen in met verschillende boomsoortbossen. 

Geen rubber gelukkig. Ik zie palmsoorten, betelnoot en herken bananenbomen. Het is een klim met de auto van zo'n twee uur met steeds mooiere uitzichten over het landschap onder ons. Een groepje monniken poseert voor mij in ruil voor een foto met mij. Goeie deal! 

Op het bijna hoogste punt parkeren  we en mijn akko blijft beneden als ik hijgend als een oud paard de trappen bestijg, op naar het christelijke giga kruis op de top dat je beneden al van afstand kunt zien shinen. Is het mijn slechte conditie of de ijle lucht hier dat mijn hart zo bonst? Gelukkig zijn er bankjes onderweg voor deze oma. Naast twee echt oude dametjes ga ik even zitten. Ze prevelen allerlei teksten voor zich uit en besteden geen aandacht aan de toerist. Het zijn christenen net als de meeste mensen uit deze streek. 

Ik klim verder en verder en eindelijk ben ik daar op het goddelijke hoogtepunt. De hemel is helder dus ik kan tot ver de bergen en bossen zien en pagoda's en wat huizen en een meer in de verte en delen ban de kronkelende wegen die we hebben afgelegd. Mooi hoor. 

Ik maak voor een verliefd stelletje een foto met zijn telefoon en klets wat met een techniekstudent. Dan zet ik de afdaling in die heel wat sneller gaat. Op weg naar beneden kom ik langs een bidhokje met drie dames op leeftijd er in die brokken caramel met noten met elkaar delen. Ze spreken redelijk Engels en na de gebruikelijke vragen (where you from, how are you, you only one, what your name, how old you) komt het gesprek op religie. Ze kunnen het niet begrijpen dat ik goddeloos ben en niet geloof in iets na de dood. "Your spirit never dies", zeggen ze bijna verontwaardigd. " Bless you". En ze zingen een simpel liedje voor me over de Lord dat ik bij de derde keer braaf meezing om hen een plezier te doen. "Bless you too". 

We rijden verder. Lunchen ergens waar een lief katje me kopjes geeft maar de hond zich voor me uit de voeten maakt.  En we gaan weer door. Onderweg bedenk ik me dat er een paar dingen typisch zijn voor autorijden in Myanmar: je rijdt in Myanmar rechts op de weg net als bij ons maar het stuur zit, anders dan bij ons, ook aan de rechterkant. Dat ziet er voor mij heel gek uit en ik vergis me nogal eens bij instappen. In Myanmar zitten in alle auto's gordels maar het is niet de bedoeling dat je die gebruikt. In de meeste auto's liggen kleedjes of hoesjes over de stoelen zodat de stoelen langer mooi blijven. Het is heel normaal om als bestuurder uitgebreid met vrienden, familie, collega's te bellen ook al rijd je over  smalle bergpaadjes met veel tegenliggers: een telefoon die overgaat is altijd belangrijker dan veiligheid. In de auto is het de bedoeling dat je toetert naar alles en iedereen die je ook maar een cm in de weg zit. En uiteraard toeter je bij iedere bocht. Auto's hebben voorrang op fietsers, voetgangers, moterbikes, honden, vrachtwagens. Ook bij zebrapaden. Als je tankt laat je de moter draaien want anders gaat de airco uit en krijg je het nog warm. Tot slot: als je betelnoot wilt kauwen terwijl je autorijdt is dat geen probleem: zorg wel voor een lege plastic fles zodat je daar je rode speeksel en de pulp in kan spuwen als je klaar bent met je portie.

De volgende stop is een waterval. En hier klettert nogal wat. Het is eigenlijk meer een aflopende beek met veel grote stenen waar het water uit de bergen langs naar beneden spoelt. Een krachtige stroom water ook al is het regenseizoen al bijna ten einde.

En ik weet niet hoe het met jou is beste lezer, maar ik heb de meeste watervallen of beekjes na zo'n 10 minuten wel gezien. Dus we stappen weer in de auto om verderop nog eens te kijken. Een behoorlijke klim voor de witte two-wheel-drive omhoog op een stijl grof grindpad met veel kuilen en ik hou me stevig vast. Bij de spot boven is het erg gezellig. Er hangen wat mensen rond met eten, bier en whiskey en van dat laatste drink ik een plastic bekertje mee. Iemand speelt gitaar en de Skelectief-groupie in mij ontwaakt  dus ik lalala er bij en begin te dansen. En iedereen lacht en is blij. Zelfs het kleine meisje dat zich eerst nog achter vaders rokken verschool komt los. Te gek! Lekker relaxed zit ik even later in de auto terug naar Taungoo. 

Vervolg 2 november. Vanmiddag nog even naar de stad getaxied en me op willekeurige drukke plek af laten zetten voor het schieten van wat straatplaatjes. Kleurrijke marktkramen, straathonden, voertuigen, mensen. 

Lief lachen naar starende blikken om mensen te laten ontdooien. Af en toe een 'hello' of een 'mingalabar' en ik maak vrienden. Even stoppen als een stoere gast "hé, you!" , durft te roepen om hem vervolgens af te bluffen met mijn brabbelburmees. 

Mijn terugweg taxichauffeur rijdt verkeerde kant, ondanks googlemaps waarop ik restaurant aanwijs (what's new, hahaha). Maar alles komt altijd goed dus nu met gevulde maag weer 'thuis' bij Myanmar Beauty ll waar de orchideeën in de bomen groeien.