Schemawijziging

24 oktober, Nyaung Shwe
Terug naar Nyaung Shwe. Ik zit in het restaurant van Pu Inn te wachten op mijn 'gratis' diner aangeboden door Air Bagan. Na een paar uur wachten op het vleigveld in Heho wordt de vlucht van hier naar Bagan gecancelled. Morgen gaat er wel een vlucht maar dat heeft voor mij geen zin want dan zou ik alleen voor de nacht in Bagan zijn. Omdat ik de volgende dag in Yangon moet zijn om op de 27ste mijn vlucht naar Bangkok (en aansluitend Krab i) te halen. (volg je het nog?) Er wordt voor de hele vliegtuiglading een bus geregeld die ons terugbrengt naar Nyaung Shwe waar we in Pu Inn de overnachting en een diner krijgen.
Gisteren en vandaag rustig wat rondfietsen. Richting bergen gegaan. Veel koeien- en paardewagens onderweg. Vrouwen met manden op weg terug van markt naar dorp. Ik sla af vanaf de hoofdweg ergens een zandpad in. Het is warm. Er wordt een weg aangelegd hier. Mannen en vrouwen verplaatsen stenen van de ene plek naar de andere. Met de hand. Hard werken. Vrouwen dragen de stenen in schalen op hun hoofd. Kinderen verplaatsen met een soort brancard van stokken en doek puin. Ik maak een 'praatje' met ze en bied mijn hulp aan. Een uur loang zweten! Ze moeten heel hard lachen als ik de schaal op mijn hoofd laat balanceren. Rare buitenlander. Ik fiets verder en kom na een kudde koeien + herder bij een klein dorpje. De kinderen hebben me al gespot en staan in een rijtje bij de ingang op me te wachten. Er is een klein winkeltje waar ik wat snoep koop en uitgenodigt wordt voor thee. De kinderen houden al mijn handelingen nieuwsgierig in de gaten (maar verschuilen zich verlegen achter oudere broer/zus als ik ze aankijk). We spreken elkaars taal niet maar de diavoorstelling op mijn camera weet iedereen een uur lang te boeien. Terug in Nyaung Shwe drink ik thee bij Sein Chu in de winkel. Er zitten ook een paar jongeren die werken voor de to9matenhandeel van de buren. Ze krijgen betaald voor het overladen van tomaten telkens als er een nieuwe truck komt. Als er geen werk te doen is krijgen ze niet betaald en zitten ze bij Sein Chu te wachten op een nieuw klusje. Sein Chu is de enige in het gezelschap die Engels spreekt dus de co9mmunicatie loopt via hem. s' Avonds weer doorzakken met Amerikanen en Polen.
Vanmorgen ingepakt en afscheid genomen van iedereen en nu ben ik dus weer terug. Rest van verhaal ken je inmiddels. Ik ga zo iedereen weer even gedag zeggen.
Liefs, Esther