Drijvende tuinen

21 oktober
Ik hang-lig op de punt van de slanke roeiboot. We glijden tussen de drijvende tuinen door. Mister Talay heeft het zwaar met zijn peddel achterin, zwoegend in de warme zon. Een relaxdagje voor mij betekent roeien met de riemen die hij heeft voor hem. Maar hij doet het al zijn hele leven, is letterlijk geboren en opgegroeid op het water, in een huis op palen. Hij kent zijn weg tussen dit doolhof van drijvende tomatenveldjes, komkommerplanten, riet en rijst. In de verte de bergen en bovenop een gouden pagoda. We varen langs dorpjes met rieten en houten hutjes. Ook voor het varken een hok op palen hier. De roeiers bhier hebben een speciale techniek: Ze staan achterop dek houden het uiteinde van de lange houten spaan met een hand beet terwijl ze met een been de spaan door het water duwen. Het levert mooie plaatjes op. We stoppen onderweg bij een sigarenfabriekje en bij een rijstcrackersfabriekje. Vermoeiende werkjes in arbotechnisch onverantwoorde omstandigheden. Ook een meisje van twaalf jaar mag hier aan de bak. School stopt na de tiende klas. Het lesmateriaal is duur en de school te ver weg. Op het water is het lekker rustig. Hier en daar tsjilpt een tropisch vogeltje, in de verte het geluid van de motor van een toeristen- of vrachtbootje en af en toe een visser die iets roept naar een concullega. Vissers gebruiken verschillende korfen voor het vangen van de vis. Ze vangen minivisjes (die zij in de zon te drogen leggen), paling en grotere vissen. We meren aan bij een huis in een dorp aan de rand van het Inlemeer waar de drijvende tuinen ophouden. Een mooi weids uitzicht hier met de tuinen, het meer en de bergen. Een hartelijke familie met vooral dochters verzorgd de lunch. De jongste dochter brengt thanaka aan op mijn gezicht (in ruil voor een pen). Lachen! Op de terugweg varen we over het meer waar grote korven net worden opgevist. De lucht trekt dicht en donkere wolken hangen boven ons. Het begint al te spetteren als we weer tussen de tui8nen richting Nyaung Shwe varen. Mister Latay is nu iets sneller, hahaha. We worden wel nat ondanks paraplu en regenjas. Mister Latay nodigt mij, terug in het stadje, bij hem thuis uit voor thee en huisgemaakte chips. Gezellig napraten met zijn vrouw, zoon en een vriendin. Als ik weer in Teakwood ben is het inmiddels pikdonker. De stroom in het dorp is weer eens uitgevallen dus met zaklamp er op uit vo9or een pizza. Beetje behelpen maar wel avontuurlijk en typisch Burma. Pizza met echte mozzarella en huisgemaakte pesto. Goed!
liefs, esther