Krabi, Ralai, Krabi

30 oktober, Krabi
Het regent pijpestelen in Krabi. Pieter is gisteravond met slechts twee dagen vertraging aangekomen. Terwijl ik zat te kletsen met een jong Nederlands stel, voor het eerst op een Verre Reis, met een roze coctail voor mijn neus, je weet wel met zo'n orchidee er in, stapt de zeeman ineens de tent binnen met een "hee, zus!". Lekker bijgepraat. Vandaag gaan we via Trang naar het kustplaatsje Hat Yao. Ik hoop dat het daar wat minder Ibizastijl-toeristisch is dan hier en dat er wat locale visserdorpjes zijn om in te integreren. Krabi is een nog vrij fors kuststadje met een markt, wat winkelstraatjes en wat guesthouses. Vanaf een pier vertrekken longtailbootjes naar de eilanden die hier voor de kust op bikini- en shortdragers te wachten liggen. Eergisteren ben ik naar Ralai gegaan. Een uurtje varen langs een prachtige kuststreek. heldergroen water, kleine rotseilandjes , lekker tochtje van krab een uur. Ralai is een soort schiereiland waar je door de rotsbergen alleen met een boot naartoe kunt. Hoewel de ruige natuur erg mooi is, valt de hoge bakstenen bebouwing en het toeristische white-trash sfeertje me erg tegen. Het is nu nog laagseizoen maar toch veel te druk naar mijn mening. Luxe all-inn resorts, westerse restaurants en biertuinen en koffiebars met loeiende generatoren en pompende housemuzakjes. Ik heb het er niet naar mijn zin ondanks het bamboehutje met veranda en hangmat. Na 1 nachtje keer ik terug naar Krabi. Gisterenmiddag met een Hollander die op straat liep een bootje en schipper gehuurd. We varen langs mangroves, spotten apen die krijsend door de bomen slingeren terwijl ze naar elkaar roepen dat er mensen aankomen. Ook een grote leguaan langs de waterkant en een felgekleurde tropische vogel. We lastig vastleggen op de gevoelige plaat die wilde dieren. We stoppen bij een grot met een fantastische lichtinval en vleermuizen. De schipper vertelt trots dat een deel van de film The Beach hier is opgenomen en dat de trap naar de ingang van de grot speciaal voor Leonardo is gemaakt. Ja, ja. Het begint knoerdhard te regenen en na tien minuten wachten rennen we toch maar terug naar de boot. We varen verder naar een viskwekerij. Joekels van een paar kilo komen naar het wateroppervlak als wij ze kleine visjes voorhouden. De kweker heeft een paar bijzondere soorten die zichzelf opblazen als je ze uit het water haalt. Een raar gezicht.
Terug in Bleu Juice ontmoet ik Christian en Julie, de Nederlanders, voor de tweede keer. We drinken wat, gezellig en rond een uur of acht stapt Pieter binnen. We gaan lekker samen verder reizen.

Liefs, Esther