es op reis: 4 november Loikaw

Net even een limonade besteld. 'Tea' verstond ze niet dus een plaatje aangewezen dat op de deur hing van limonade met een citroentje er in. Ook goed als je even ergens willekeurig naar binnen gaat omdat je snel naar de 'eintha' moet. "Number three", zegt ze terwijl ik de sleutel krijg van een van de blikken hokjes achter de keuken. Terug bij mijn drankje klinkt op de radio de Burmese variant van "I can't live" dat ik zachtjes in het Engels meezing terwijl een jongen en een meisje stiekum van achter een deurpost gluren en snel wegspringen en als ik hun kant op kijk of, nog enger, zwaai. Mijn doel van vandaag is beetje sfeerproeven en rondlopen in Loikaw waar ik vannacht eindelijk om 05:00 aankwam.

Over gisteren kan ik kort zijn: een hele lange lange busreis met veel stops. Hoewel de minibus heel hoopvol een kwartier te vroeg vertrok kwamen we veel later aan dan mij voorspeld was. En ook later dan de twee uur extra die ik zelf al had bijgeplust... Onderweg worden dikke vrachtladingen bovenop onze bus geplaatst.

Zakken rijst in het gangpad met daar een soort loper overheen om op te lopen. De 'airco' bestaat uit open ramen die ook toen de nacht koud was, open bleven. Dikke trui aan dus. Weinig slaap door de klappergeluiden van het gehobbel en gebonk als een schip op zee dat veel wind vangt maar de zeilen niet strak heeft staan. Blij als ik om vijf uur mijn strak op gemaakt kingsizebed in kan stappen.

4 november vervolg. Lekker relaxed dagje vandaag. Ik zit in een Koreaans restaurantje en voor het eerst in weken drink ik weer eens een wijntje dat achter de glazen deur van de koeling in een flesje naar me lonkte. Slecht idee: de bocht doet nog het meeste denken aan een mix van Canei en 7-up. De kimchi hier is daarentegen fabuleus.

Met de fiets vanmorgen op weg richting pagoda met de naam Taung Kwe Zayde. Volgens LP dit "Kayah State's most famous sight". Ik lees ook dat loi kaw eiland van bergen betekent. Aha. En wat doe je als je Burmees bent en er een berg/enorme rots staat in je dorp? Als boeddhist is er dan maar een optie: daar moet een pagoda op, een gouden toren die je van verre kunt zien. Met heel veel trappen alle kanten op zoals in een tekening van Esscher. En verborgen hoekjes, uitkijkpunten, loopbruggen en rustbankjes. Hier en daar een afdakje met een Boeddha of een kleine stupa. We gooien er ook nog een minivariant van de gouden rots van Kyaikto tegenaan en een paar gekleurde draken.

En je hebt vermaak voor jong en oud met ook nog een spiritueel tintje. De enige vraag die dan overblijft is: waarom gaan er nog steeds mensen naar Disneyland als je naar Loikaw kan? Voor de entreeprijs van omgerekend 28 eurocent hoef je het ook al niet te laten. Ik vind het hier geweldig. Allemaal families komen uit omgeving hier naar toe. Van een groepje ouderen krijg ik een hele grote rijstcracker in handen geduwd. Zo lief! Voor kinderen is dit ook een toffe plek met al die hoekjes en trappetjes.

Op markt lekker wandelen. Een vrouw schilt de mer sticky rice gevulde bamboostaven en ik scoor alvast een kadootje voor het neefje van Sein Chu. Een t-shirt met 'Supreme' er op want dat is wat je hier draagt als je een stoere boy bent. Over een paar dagen ga ik nasr Sein Chu & family die in Nyaung Shwe wonen en ik voor het eerst ontmoette in 2008. Sindsdien altijd contact gehouden. De schattige rokjes voor meisjes die ze ook verkopen laat ik toch maar hangen want de dochters van Sein Chu zijn al 10 en 14 dus die vinden ze vast kinderachtig.