Tuben en fietsen

1 oktober, Luang Nam Tha

Gisteren super relaxdag in de tube. Om negen uur verzamelen bij travelagent. Twee Japanners (Shizo en Juli) en een Amerikaan (Carter) plus de gids (Sai) gaan mee. In een tuktuk rijden we met de binnenbanden (tubes) naar rivier de Nam Tha verderop. Het heeft vannacht geregend dus er staat een leuke stroming. Ik stap als eerste op/in. Sai zegt dat het niet gevaarlijk is maar waarom moeten we dan wel een zwemvest aan? Een beetje onhandig (je kent me) maar wel lachend (met humor kom ik overal) plons ik in de zwemband. Oeps, hahaha, daar ga ik al. Whoehoe, lekker! Even later volgen de anderen ook. De race is begonnen. We dobberen over het bruine water langs de roodbruine en groene oevers. Je ruikt de aarde en klei. Het is mooi weer, felle zon soms waardoor het zwarte rubber van de tube heet aanvoelt. Langs de kade de traditionele hout met rotan huisjes op palen. Vrouwen wassen kleren in de rivier. Vierkante werpnetten worden uitgegooid om vis te vangen. Hier en daar zwemt een waterbuffel. Verder is het vrij stil op het water, geen gemotoriseerd vrkeer hier. Soms vallen we bijna in slaap al deinend in onze tube. Langzaam komen we verder en als er een "rapid" is versnellen we (door extra water uit bergstroompjes of door ondieptes na dieptes. Bijsturen regelmatig, peddelen met de hand, om niet in een bamboebosje of op de stenen te raken. We stoppen in een klein dorpje voor de lunch. "Sabaideeeee" zeggen de kindjes. Dikke eenden waggelen voor ons uit. Een klein meisje is bang voor mijn blanke huid, die toch al aardig gebruind is, kruipt tegen haar moeder aan. We lunchen bij een familie in huis die aangepast traditioneel Lao (maar dan op zijn westers) voor ons heeft gekookt. Sticky rice, bamboesoep, een groenteschotel en een pittige currypasta. dikke plakken komkommer en een tros minibanaantjes vers uit de boom. Trots kijkt de moeder des huizes toe hoe wij toehappen. lekker. Met een lichte hoofdbuiging en handen tegen elkaar bedanken we haar en nemen afscheid. We dobberen verder. Ik verbrand een beetje, toch nog. Een paar uur later terug naar Luang Nam Tha. Internet en ATM (pinautomaat) werken weer dus gretig gebruiken. Ik dineer en klets na met Carter (vis met ananas, laap van beef en munt).

(opmerkinkje tussendoor: helaas geen foto's van tuben want dan was mijn camera nu kapot :))

Vandaag weer een dagje actief. Fiets gehuurd (zadel moest flink omhoog, ik ben hier groot, hahaha) en richting zuiden gefietst. Eigenlijk niet zo veel bijzonders onderweg (na zes weken Azie valt alles wat anders is dan Holland niet zo meer op). Goede weg over plat stuk Laos omringd met bergen. Veel huisjes en kleine dorpjes langs de weg. Na een kilometer of zeven kopje Lao koffie bij Boatlanding Guesthouse waar kano's voor een raftingtrek te water worden gelaten. Vanmorgen naar de markt geweest voor ontbijt maar de noedels- en rijstgerechten spraken me niet aan en de vette zoete frituursels ook niet. verderop een soort bakkertje gevonden waar ik twee zoete broodjes kocht. Ik zie op de terugweg (van boatlandingguesthouse) langs de weg in een weiland een verlaten verloederd tempeltje. Even kijken dus. Door blubberpad tussen koeien door modder ik me een weg naar de ingang. De schilderingen op de buitenmuren zijn vervaagd door regen en zon. Overal groeit onkruid en het beton is groen uitgeslagen. Een hangslot houdt de deuren voor mij gesloten, helaas. In Nederland zou zo'n gebouwtje al lang zijn opgekocht en opgeknapt tot een artistiek woonhuis annex atelier of iets dergelijks. Hahaha. Terug in Luang Nam Tha knoop doorgehakt en een busticket naar China gekocht. Morgen ga ik echt. Nu nog even uitzoeken waar ik dan eigenlijk terecht kom. Spannend! Ik heb al van een aantal toeristen gehoord dat de Chinezen geen Engels spreken. Als dat maar goed gaat...

Liefs, Esther