Ik ben er!

Yangon, 11 oktober
Het is een andere wereld. Heet, stoffig, druk. Mannen dragen 'longi', lange geblokte rokken. Veel burmesen hebben hun gezicht ingesmeerd met 'thanaka' een soort witte hars dat werkt als zonnebrand, parfum en huidverzachtende creme. Ik loop van mijn hotel richting Sule Pagoda. Op straat rijden volgeladen gammele Japanse trucks, oude auto's, bussen uit de jaren '50 (!) en fietstaxi's waar twee mensen met de rug tegen elkaar naast de chauffeur kunnen zitten. Het is erg warm en heel druk. Allerlei kraampjes met eten en huishoudelijke artikelen langs de weg. De vele monnikken, ook hier, dragen bordeauxkleurige mantels. Hier en daar zie ik ook nonnen. Oudere magere vrouwen met kaalgeschoren hoofd in wit en roze kleden. De weg is slecht met veel gaten zoals in Cambodja. De regering houdt het geld liever in eigen zak. De mensen kijken me vriendelijk aan als ik voorbij wandel. Af en toe hoor ik een 'hello' en vraagt iemand waar ik vandaan kom of waar ik naartoe ga. En dan uit interesse, niet om iets te verkopen. Bij een lokaaltje dat op een bar lijkt stop ik om iets te drinken. Een jongen die redelijk Engels spreekt verteld me dat ik voor de Sule Pagoda de verkeerde kant op ben gelopen. Ik neem de bus terug. Nou ja, dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. Bussen zijn er hier in verschillende soorten en maten. Je hebt een soort Japanse trucks waar in de achterbak bankjes zijn gemaakt (zoals in Laos) maar die helemaal vol gestouwd worden waar ook staanplaatsen aan de achterkant zijn gemaakt (zeg maar zoals bij ons de mannen van de vuilniswagen een staplaats hebben, maar dan hier met meer mensen) waarbij je je aan een stang vast kunt houden tijdens het rijden. En er zijn 'echte' bussen waarbij de stoelen verwijderd zijn zodat er meer mensen in kunnen. In zo'n bus ga ik. Zweten dus. We worden als vee door een soort conducteur naar binnen geduwd waarbij er netzolang gepropt en geschoven wordt zodat iedereen een st- of hangplek heeft. Vervolgens de schone taak voor de conducteur om in de bus bij iedereen 100 Kyat te innen. De held. Te vroeg stap ik uit de bus. Lastig orienteren hier zonder straatnaambordjes. Maar nu ben ik dan toch in de Sule Pagoda. Een 200 jaar oude achthoekige gouden stupa in het hart van downtown Yangon. Rondam de stupa een cirkel van kleinere kamertjes, gouden torentjes, gouden Bhudabeelden, boedhistische tekeningen en andere relikwieen. Hele families komen hier (vaak met meegebrachte lunch) en bidden, rusten, offeren en netwerken hier een poosje. Een oude bonkige monnik ligt in een hoekje in de schaduw te slapen. Geofferde bloemen worden gerangschikt en krijgen vers water. En er wordt gezegd dat ergens in de stupa een haar van Budha ligt... Na een poosje rondhangen loop ik verder door de stad om de broeierige sfeer te proeven. De Indiase meneer van de bioscoop waar ik langs loop verteld zo enthousiast over de net begonnen film dat ik besluit een kaartje te kopen. Twee uur lang Indiase-fantasy-musical. Lachen! Na de film kom ik Olga weer tegen met wie ik vanmorgen ook in het vliegtuig zat en samen drinken we een fruitshakeje in een hip typisch expat tentje en verderop thee en koffie in een typisch burmees theehuis waar een medewerker zijn Engels op ons uitprobeerd. Lachen! Ik geef hem de schoolposter die ik net gekocht heb waarop de namen en plaatjes van fruit staan in Burmees, Chinees en Engels. Kunnen ze mooi oefenen! 's Avonds op terras van hotel nakletsen met andere reizigers.
Liefs Esther
ps foto's laden lukt hier niet, misschien later