Op weg naar Cambodja

29 augustus, boot van Koh Chang naar de wal
Ik vaar weg van Koh Chang en The Souk, tijd om verder te gaan. Afscheid genomen, mailadressen uitgewisseld, sleutel ingeleverd. Ik kom hier terug, ooit.
Gisteren waterval alsnog gevonden. Lekker gebadderd in het koele bergwater waar kleine visjes de dode huidcellen van mijn benen kwamen snoepen. Ondanks Gert's tip van de verborgen ingang waardoor ik naar de waterval kon lopen, toch controle en dus netjes betaald. s' Middags met Ed chocolade geshopt. Lastig om aan de echte pure zwarte te komen hier, uiteindelijk in derde winkel een reep met 45% cacao gevonden. Terug in The Souk geef ik kookles. Ed, Lieng en To staan om mij heen. Ed vertaald wat ik zeg in het Thai en Lieng schrijft alles nauwkeurig op, To wast tussendoor af en haalt alle ingredienten uit de kasten. We beginnen met een simpele cake. Terwijl fruitvliegjes in grote getalen de limoenen bemannen, weeg ik suiker, bloem en boter. Mixen met de eieren, in schalen doen en dan in Ed's gasoven waarvan de warmte van boven komen en we moeten gokken of de temperatuur 160 graden is, hahaha. Terwijl de cake staat te bakken maken we de chocolademousse. De echte, met rauwe eieren (en dat in een keuken waar het 30 graden is). Het zweet druppelt van mijn voorhoofd. Ed is gewend om snel te koken, chocolademousse is slowfood dus zijn geduld wordt op de proef gesteld bij het mengen van de slagroom en eiwit met de chocolademassa. Plotseling gilt To en rent de keuken uit. Hij heeft een rat gezien in de keuken! De kat van Ed wordt er bijgehaald om hem te vangen maar hij heeft er niet echt zin in. Uiteindelijk pakken we de rat zelf met een handdoek en voeren hem af. Als de cake klaar is maken we de tiramisu. Slagroom, mascarpone, koffie met amaretto, Lieng schrijft alles op.
's Avonds eten we met zijn allen aan een grote tafel. Orli, Greg, Orli, Ed, Oh en ik. Pasta met mossel, garnalen en inktvis en daarbij de gegrilde tomaten, gegrilde knoflook en gegrilde rode miniuitjes (heb ik Ed dus ook geleerd). Iedereen smult en het is echt gezellig. En dan het Grand Dessert. Het is goed gelukt en we zijn allemaal trots. Echt een feestje mijn laatste avond hier.
Vanmorgen vroeg wakker. Koffer ingepakt. Ontbijten met Orli en dan afscheid van iedereen. Nu 10.30 uur en de ferry is bijna aan wal. Lekker briesje op het dek van deze roestbak uit de jaren 60. Rustig aan boord. Twintig Thai en misschien acht toeristen. Hoop dat de doorreis naar Cambodja makkelijk zal gaan.

Vervolg 29 augustus
Cambodja, Kroh Koh Kong
Vanaf de boot met een open wagen (met ook twee Fransen) Naar Trat gebracht. Lunch op busstation waar ik overstap op minibus die naar de grens rijdt. Veel Thai hier op doorreis, slechts een enkele toerist. Als we bijna weggaan komen er nog twee Duitse studenten die ook instappen. Onderweg maken we een praatje. Zij zijn op doorreis naar Kratie waar ze voor hun studie (iets met tropische landbouwkunde) een project opzetten. De grensovergang verloopt soepel. Mannen in groene/bruine uniformen die officeeel streng naar je paspoort kijken, een paar onzinnige vragen stellen en dan uiteindelijk het verlossende stempel zetten, iedere keer hetzelfde.
Cambodja voelt meteen anders dan Thailand. Het is armoediger, de wegen zijn slecht en bij de grens komen bedelaars naar ons toe. Het landschap is ook anders, vlakker, groener. Ik deel een taxi met de Duitse meiden, naar Kroh Koh Kong (hierna KKK). De taxichauffeur wil ons liever naar het beachy Shihanoukville brengen maar ik wil liever naar het achtergebleven KKK en het echte Cambodja zien en nog even niet te veel toeristen. KKK is stoffig, met vervallen huizen, straathonden. We laten ons afzetten bij Otto's restaurant & rooms. Dit blijkt een krakkemikkig houten gebouw met boven een geinig terras en houten hokjes met open ramen als kamers. De vloer van mijn kamer kraakt als je loopt en in sommige planken zittten gaten waardoor je naar beneden kunt kijken. Niet springen hier! Een bloemetjeslaken op mijn bed, posters van palmstranden aan de spaanplaatmuren. Maar voor Euro 2,20 mag ik niet klagen. En dat doe ik ook niet.

Liefs,
Esther