Vissersdorpje

30 augustus, Shihanoukville
Vanmorgen met tuk-tuk van Meng naar politiebureau. Het zijn een paar vervallen grijze gebouwen waarvan ik na wat rondslenteren een soort ingang vind. Affiches tegen kinderprostitutie, voorbeelden van aangifteformulieren, en andere documenten hangen aan de muur. Een gang met massieve houten deuren met daarboven naam- en functiebordjes. Op goed geluk klop ik aan bij een deur die op een kier staat. Eeen vriendelijke agent die geen Engels spreekt laat me binnen en wijst een stoel aan. Hij haalt een collega die me meeneemt naar een andere ruimte. Foto's van de koning en koningin en de oppergeneraal aan de muur hier. Ik vertel mijn verhaal en hij hoort het aan, knikt af en toe en komt vervolgens met een standaardverhaal. Dan neemt hij me mee naar weer een andere ruimte waar ik en formulier in moet vullen en een schriftelijke verklaring moet geven. Vervolgens mag ik tekenen met de afdruk van mijn duim! Even later, slechts 1 dollar armer (zo corrupt zijn ze hier dus niet) sta ik (met rode duim) weer buiten.
Meng heeft op me gewacht brengt me naar de markt. Een grote hal met honderden kraampjes. Zwarte krabben, levende kippen en eenden aan de poten aan elkaar vastgebonden, spartelende vissen, varkenskoppen, ossestaarten, alles is te koop. een mengelmoes aan geuren. Ik til mijn rok iets op voor de nattigheid op de grond. Vliegen op het hakblok waar het vlees in stukken wordt gehakt. Tropisch fruit, groenten en kruiden die ik niet eerder zag. Vrouwen wisselen de laatste roddels uit, kinderen spelen, scooters rijden tussen de kraampjes door. Baby's worden aan borsten gelegd terwijl er onderhandeld wordt over de prijs van een lap stof. Ik loop door en koop na onderhandelen voor een zacht prijsje twee korte broeken.
's Middags met Antonia en Kathie naar het strand. Kinderen lopen met grote vuilniszakken blikjes en lege flessen te verzamelen. Toeristen laten hun benen ontharen en kopen garnalen van de vrouwtjes met de grote schalen op hun hoofd. De zee is blauwgroen en in de verte brengt een boot toeristen van een eiland terug naar de kust.
Later gaan we naar het visserdorpje ten noordwesten van Shihanoukville. Meng brengt ons, de moter van zijn tuk-tuk heeft het zwaar terwijl we de heuvel op rijden. De mensen in het vissersdorpje wonen in vervallen houten huizen die op palen boven het water gebouwd zijn. We lopen door een vies steegje met allemaal afval op de grond en onder de huizen en komen bij een krakkemikkig steigertje. Aan de steiger liggen een aantal open vissersboten die niet binnen zijn komen varen. De vissers zijn de netten aan het schoonmaken. Kinderen lachen naar ons, ze zijn hier duidelijk geen toeristen gewend. Een klein meisje met snotneus en grote ogen duw ik een gedroogde banaan in de handen. Aarzelend neemt ze een hapje, volgens mij vindt ze het lekker. We gaan verder en komen bij een werfje waar een oud mannetje een fraai houten schip aan het bouwen is. Het ruikt er lekker, naar zaagsel. Verderop laten twee mannen twee hanen los om tegen elkaar te vechten. Ik kan het niet aanzien. Snel lopen wij door.
Meng rijdt op de terugweg langs de andere stranden van Shihanoukville, een aantal grenzen aan de megaluxe resorts die door buitenlandse investeerders als paddestoelen uit de grond worden gestampt. Waarschijnlijk zonder veel voordeel voor de arme Cambodjaanse bevolking: de winst gaat naar het buitenland en naar de overheid. Een verdrietige gedachte dat er over niet al te lange tijd weinig meer over zal zijn van de Cambodjaanse cultuur hier.
Terug naar de guesthouse Markara. Wat eten, waarbij we ook Emma, een studente uit Engeland, vragen om aan te schuiven. Gezellige meidenavondje.

Liefs,
Esther